«رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ قُمَّ يَدْعُو اَلنَّاسَ إِلَى اَلْحَقِّ يَجْتَمِعُ مَعَهُ قَوْمٌ كَزُبَرِ اَلْحَدِيدِ لاَ تُزِلُّهُمُ اَلرِّيَاحُ اَلْعَوَاصِفُ وَ لاَ يَمَلُّونَ مِنَ اَلْحَرَبِ وَ لاَ يَجْبُنُونَ وَ عَلَى اَللَّهِ يَتَوَكَّلُونَ وَ اَلْعٰاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ»
مَردی از اهلِ قم مردم را به حَقّ دعوت میکند و قومی گِرد او جمع میشوند به صَلابتِ پارههای آهن، تُندبادها آنها را به لَرزه درنمیآورد؛ از جنگ خسته نمیشوند و ترس به خود راه نمیدهند و بر خدا توکل میکنند و سرانجام، پیروزی از آنِ مُتقین است.
– امام موسی کاظم(ع) –
بحارالأنوار، ج۶۰، ص۲۱۶
